Ortadaki Masa

Hayatın O Belirsiz Tren İstasyonlarında Beklemek

Bu yazıyı yazıyorum çünkü bazen hayat, büyük, görkemli bir karar vermeyi gerektiren bir zirve gibi gelmiyor. Bazen de, bizi bilinmezliğe sürükleyen, üzeri örtülü, sanki bir sonraki peron gelip geçecekmiş gibi hissettiren bir tren istasyonunda beklemek gibi geliyor. Ve bu bekleyiş hali, özellikle orta yaşın o ince, kritik çizgisine geldiğimizde, en büyük sınavımız oluyor sanki.

Bizim kurduğumuz bu dijital mekan, benim için de bazen o trenin vagonu oluyor. Bazen çok akıcı, konforlu bir yolculuk yaşıyoruz; birlikte bakıp güldüğümüz, günün küçük ayrıntılarını büyük bir anlamla ördüğümüz anlar oluyor. Ama bazen, o istasyonun soğuk rüzgarı yüzümüze çarpıyor ve karşıdaki yolculuğun nereye varacağını hesaplamak zorunda kalıyoruz. Bu hesaplama, sadece iş hayatıyla ilgili değil; ruh halimizle, eşime olan bağlılığımızla, belki de en önemlisi, bu uzun soluklu ortaklığın bizi nereye taşıdığıyla ilgili.

Sessizliğin Doluluk Hali

Günümüzde her şey o kadar hızlı tüketiliyor ki, gerçekten önemli olan o derin, sindirim süresi gerektiren konulara vakit bulamıyoruz. Kariyerimde de öyle bir dönüm noktası geldi geçti. Yazılım mimarisiyle uğraşmak, sürekli bir problem çözme döngüsü gerektiriyor. Bir bug'ı bulup kapatmak, çoğu zaman o anın gerilimini tamamen alıp götürüyor. Ancak bazen, kod çalışıyor, sistem ayakta, her şey teknik olarak mükemmel görünüyor; fakat içimde o ağırlık oluyor. Sanki vücut çalışıyor ama ruh, o mükemmel işleyişin ötesinde bir diyalog bekliyor.

İşte o anlar, sevgili okurlar. Akşam yemeğinden sonra, evin sessizliğinde, birbirimize dokunmadan yan yana oturup, o günkü teknik sorunları veya güncel siyaseti konuşmamıza rağmen, asıl konuşulması gereken o büyük resmi ertelediğimiz anlar. Sanki her ikimiz de o konuyu bilmiyormuşuz gibi davranıyoruz; çünkü o konunun teknik bir çözümü yok, duygusal bir kabulü gerekiyor.

Bu erteleme, bazen büyük bir cesaret gerektiriyor. Çünkü kaçınılmaz olan, bu uzun sessizliklerin bir gün kırılacağı gerçeği. Ve o kırılma sesi, bazen bir tartışma değil, tam tersine, beklenmedik bir huzurla geliyor.

Olgunlaşmak, benim için de bu iki uç arasında denge kurmak demek. Bir tarafımız, "Yapılmış olanı mükemmelleştirelim," diyor. Diğer tarafımız ise, "Peki ya biz, bunu bu haliyle neden daha farklı bir yöne taşımıyoruz?" diye soruyor.

Yeni Bir Harita Çizmek

Benim için erkek arkadaşlıkları da bu büyük resmi görme pratiği gibi. Yanımda olan, sadece teknik olarak iyi bir takım arkadaşı değil; aynı zamanda ruh halimi okuyabilen, benim o filtrelemeden geçmeyen halimi kabul edebilen bir liman olması gerekiyor. Bu derin alışverişin sürdürülmesi, bazen en büyük çaba gerektiren şeymiş.

Eğer bu noktadaysanız; eğer siz de o tren istasyonunda, kim bilir hangi vagonun geleceğini bekliyorsanız; acele etmeyin. Bazen en büyük ilerleme, olduğu yerde durup, sadece o bekleyişin kendisini anlamaktan geçer. Suyun durgun olması, onun berrak olmadığı anlamına gelmez; sadece derinleşmeye hazırlandığı anlamına gelir. Ve o derinleşme, genellikle en zorlu, en dürüst sohbetlerle olur. Belki de o sohbeti başlatmak, bizim hepimizin teslimiyetle beklediği tek eylemdir.