Ortadaki Masa

Kontrol Yanılgısı: Oysa Her Şey Bir Devam Süreciydi

Eşimle kurduğumuz bu dijital mekan, bazen iyi bir sırdaş, bazen de zorlu bir itiraf noktası oluyor. Ve bazen de, tıpkı şu an bu satırları yazarken yaşadığım gibi, geçmişin tozlu sayfasını açıp "Keşke farklı yapsaydım" dediğim o ince çizgide duruyorum. Bu hafta, zihnimde biriken o tanıdık ağırlıkla geldim. Sanki hayat, hepimizin bir noktada karşılaştığı ve herkesin kendine has bir yanlışla vedalaştığı o kritik kavşak gibi.

Biz mühendisler olarak, her şeyi bir formüle oturtmayı severiz. Bir problemi alırız, girdileri tanımlarız, çıktıyı bekleriz. Basit bir süreç gibi görünür, değil mi? Giriş ver, doğru işle, başarılı çıkış al. Bu mantık, yazılım geliştirme döngüsünde kusursuz çalışır. Ancak hayat, her zaman temiz bir girdi-işlem-çıktı şemasına uymaz. Hayatın girdi parametreleri çoğu zaman bulanık, bazen de sadece bizim bugüne kadar inşa ettiğimiz algoritmamızın kapsama alanı dışında kalır.

Benim en büyük "yanlışım" da bu algoritmik yaklaşımla hayatın beklenmedik döngülerini çözmeye çalışmamdı sanırım. Özellikle gençlik yıllarımın o sabit inancıyla hareket ederken, her şeyi öngörülebilir bir yapıya oturtma takıntım vardı. Sanki kariyer yolu ya düz bir çizgi ya da büyük bir çöküş demekti. Eğer bir noktada hızlanıyorsan, o ivmeyi kaybetmeden devam etmelisin; yavaşlamak, sapmak, duraklamak diye bir kavram yoktu benim denklemimde.

Bu katılık, beni o kilitlendiğim anlara getiriyor. Bir karar aldığımda, sanki o karar, tüm varoluşsal denklemin nihai çözümüymüş gibi vücudumun her hücresine işlemişti. Oysa hayat, o büyük nihai çözüme ulaşmaya çalışırken, aslında binlerce küçük, düzeltilebilir adımın birikimiymiş.

Sürekli Revizyon Modunda Olmak

Şimdi bu olgunluk denen sancılı geçiş döneminde anladım ki, her yaşam kararı, basitleştirilmiş bir komut dosyası değildir. O, sürekli revizyon gerektiren bir yazılım gibidir. İlk versiyon asla final değildir.

Gençken, ilk yazdığım kodun mükemmel olması gerektiğini düşünürdüm. Oysa ki, ilk versiyonun amacı çalışmaktır; ne kadar karmaşık olursa olsun, önce çalışmalı. Sonraki versiyonlar, kullanıcı geri bildirimleriyle, yani hayatın bize sunduğu kaotik gerçeklerle şekillenir. Benim o ilk dönemdeki sabırsızlığım, o 'mükemmeliyetçi' ama aynı zamanda 'kırılgan' halimdi. Sabırlı olmalıydım, o ilk adımın mükemmel olma yükünü taşımamalıydım.

Bu farkındalık, sadece profesyonel alanda değil, eşiminle kurduğumuz bu paylaşımlı alanda da kendini gösteriyor. Bazen bir konuyu çözmek için değil, sadece birlikte sindirmek için oturuyoruz. Ve bu sindirim süreci, aceleyle yazılan hiçbir kod bloğunda bulamayacağım o organik akışı sağlıyor.

Kontrolü kaybetmek korkutucu olabilir. Çünkü kontrol, bizim tanıdığımız, çözebildiğimiz şeydir. Ama belki de en büyük büyüme, kontrolün artık sadece bir illüzyon olduğunu kabul etmekten geçiyor. Ve bu kabul, en beklenmedik zamanlarda, en dingin anlarda gelip çatıyor. Ve bu dinginlik, her zaman bir sonraki doğru kararı almanın ön koşulu oluyor.